Ik verbaas me er telkens weer over dat er nog steeds mensen zijn die tegen windturbines zijn. Het mag toch onderhand wel bekend geacht worden dat fossiele brandstoffen hoe dan ook eindig zijn en dat we op zoek moeten naar alternatieven (maar besparen aan de consumptie kant is altijd nog het de meest belangrijke eerste stap)
Wanneer ik met tegenstanders in gesprek kom die zich ergeren aan het ‘bedorven uitzicht’ dan wijs ik ze, zeker wanneer ik op kantoor ben, graag even op de rokende schoorstenen van de centrale aan de andere kant van Amsterdam. Op mijn werkplek hoef ik me alleen maar om te draaien en ik heb zicht op de Amstelvogel. Dat zie ik veel liever! Na enig debat zijn de meesten het daar ook wel mee eens. Het pijnpunt is vaak dat wanneer ik begin over de mogelijkheden tot energie besparen, mensen al snel beginnen te piepen dat ze hun luxe leventje niet willen missen. Alsof wij met de kippen op stok gaan… ook bij ons thuis staat er een tv, een viertal pc’s en alle andere zaken die bij vrijwel elk nederlands gezin te vinden zijn. Het gaat er vooral om hoe je er mee omgaat!
Wanneer men dan aangeeft dat het te veel moeite is om stekkers er uit te halen, een schakelaar om te zetten en dergelijke eenvoudige gebruiksmaatregelen die geen of zeer kleine investeringen behoeven en een groot resultaat geven, dan kom ik tot de eenvoudige conclusie dat het al dan niet beperken van energieverbruik vooral een kwestie van kiezen is. Het automatische gevolg hiervan is dat een hoge energierekening in veel gevallen ook een keuze is! Immers, men wil wel de luxe en er geen moeite voor doen.
Voor onze eigen situatie heb ik uitgerekend dat ik, als gevolg van de gedane investeringen (waarover elders op deze blog meer te lezen is) en de daaruit volgende besparing op de energiekosten ik elk jaar circa anderhalf maandloon zou kunnen missen. Simpel gezegd: door te isoleren en de lampen uit te doen als ik de kamer verlaat, kan ik per jaar anderhalve maand minder werken! Zo, nu u weer…
In de praktijk doe je dat natuurlijk niet, omdat het ook wel prettig is financieel wat over te houden aan de genomen maatregelen. Een snelle berekening uit het hoofd leert dat we voor het hele pakket aan maatregelen een terugverdientijd kunnen rekenen van circa 10 jaar. 
Misschien dat ik dat nog eens wat preciezer ga doen, maar voor het moment is het goed genoeg.
Terug naar de windmolens: nu u heeft kunnen lezen dat het met wat simpele maatregelen + eventueel wat verder gaande (maar nog steeds binnen een relatief korte periode terug te verdienen) investeringen heel goed mogelijk is om flink op de energierekening te besparen, blijft nog steeds de vraag over hoe we aan de nu nog benodigde overblijvende energie komen.
Het simpele feit dat windmolens alleen draaien (en dus produceren) wanneer het waait betekent dat er een oplossing moet zijn voor de momenten dat er niet genoeg geproduceerd word. Een mogelijke oplossing hier voor is een zogeheten ‘Supergrid’. Dit is een oplossing waarbij verschillende windparken over een groot geografisch gebied met elkaar gekoppeld zijn zodat de elektriciteit die opgewekt wordt op een plaats waar op dat moment al genoeg windenergie is, doorgestuurd kan worden naar een plek waar op dat moment te weinig windenergie voor handen is en wel vraag. Op die manier ontstaat een systeem dat de energielevering uit duurzame bronnen constanter en betrouwbaarder maakt. Helemaal mooi wordt het wanneer binnen zo’n Supergrid meerdere vormen van duurzame energie opgenomen kunnen worden. Het Ierse bedrijf Airtricity is met concrete plannen bezig voor een dergelijk systeem en heeft dit systeem bij de EU liggen. Meer info op de de website van Airtricity.
